W pięknym traktacie o cierpieniu „Jak wygrać bitwy Pana” ks. Dolindo pisze o tym, jak ofiarowywać swoje cierpienie oraz jak sobie z nim radzić. Cierpienie, jak wskazuje kapłan, jest nieuniknione: „Zło świata, nasze grzechy i nasze błędy powodują wielkie cierpienie w czasie, gdy szukamy Dobra”.

Bóg chce nas uleczyć – pamiętaj o tym!

Nasza świadomość z czasem rośnie, wiemy że nasz grzech jest źródłem cierpienia – dla nas samych, ale również dla Boga: „Kiedy wzrasta nasza miłość do Boga, odczuwamy większy ból, gdy obrażamy Go naszymi grzechami”.

„Wtedy odczuwamy potrzebę naprawy tego bólu. Ból jest głębszy, a nasza gorliwość jest pełna pokoju i miłości, bardziej wyrozumiała, ponieważ wiemy, że dotyczy grzesznika, który jest w świetle Bożej dobroci – w świetle Boga, który i tak kocha grzesznika” – wskazuje ks. Dolindo, podkreślając wielką łaskawość naszego Stwórcy oraz Jego miłosierdzie. Porównuje go przy tym do lekarza. Bóg chce cię wyleczyć – podkreśla ks. Dolindo – nie zapomnij o tym: „Wyceluj bronią w zło i ofiaruj swoje cierpienie, ofiaruj ból swoich nieszczęść. To skarb, który posiadasz; powierzając je Bogu, czynisz akt pokory i wiary, odnajdujesz też Jego przebaczenie”.

Ks. Dolindo wskazuje również, że Bóg wykorzystuje wszystko ku dobremu: „On jest potężny w naprawianiu cierpień, szczególnie gdy ofiarujesz je Jezusowi. Co możesz dać lekarzowi, który leczy chorych na ospę wietrzną, poza ropą z twoich ran? To prawdziwa nędza. Ale z tej ropy lekarz może stworzyć lekarstwo”.

Jak się modlić w trudnych chwilach?

Jak się modlić, gdy nie możesz już znieść cierpienia? Wskazówka ks. Dolindo, który używa metafory bitwy – walki duchowej: „nie przejmuj się tym, co możesz zrobić, czy tym, co możesz napisać; zamiast tego módl się cicho, z pokorą i wiarą. Modlitwa wprowadza plan generała w życie, przynosi nowe posiłki z nieba. Modisz się i łaskawie pada deszcz, a aniołowie idą w marszu”.

Ks. Dolindo wskazał również na modlitwę, która zawsze niszczy plany szatana, pokonuje diabła: „Modlitwa jest jak bombardowanie z wysoka; zanim posuniesz się do przodu w walce musisz wejść na dużą wysokość i z nieba wyrzucić bomby, które zniszczą plany Szatana”. Jedną z tych „bomb” jest prosta modlitwa: „módlcie się do Boga z wiarą z pewnością: Panie, zakończ to zło, błagam Cię, przez Twoją chwałę”.

Jak pisze ks. Dolindo: „To zdanie, które jest tak proste, po wejściu do nieba staje się niczym wielka chmura; ładuje się niebiańską elektrycznością, zakrzywia się w kierunku ziemi i uwalnia błyskawicę, pali magazyny prochu, niszczy artylerię wroga, uwalnia ziemię, a potem staje się uzdrawiającym deszczem”.

Bądź cierpliwy, szukaj pokoju

Ks. Ruotolo jako znakomity kaznodzieja często korzystał z rozmaitych metafor. W tym samym tekście pokazał, że w modlitwie, wierze i pokorze, trzeba być jak niektóre owady: „Potrzebujesz cierpliwości, wytrwałości i spokoju? Bądź jak mrówka: jeśli zniszczysz jej pracę, kopiec, który zbudowała, to co ona robi? Odbudowuje go z takim samym spokojem jak przedtem. Bądź jak pająk: co się stanie, jeśli zniszczysz jego sieć? Pająk odbudowuje ją w nocy i chroni się w rogu ściany. A jeśli znowu zrujnujesz jego pracę? Udaje się gdzie indziej, aż uda mu się wyłożyć pułapkę na muchę”.

Tej samej cierpliwości, siły woli, potrzebujemy w życiu duchowym. Jeśli ci jej brakuje – zawierz to Bogu i próbuj. Nie przejmuj się upadkami, zawsze oddawaj je Bogu, który zawsze Cię szuka i przebacza.

„Szukasz własnej duszy? Rozciągnij sieć, aby ją uchwycić. Ta sieć musi być stworzona nie za pomocą nici, lecz poprzez otwarcie się, przez oddanie twojego cierpienia, przez twoje modlitwy i przez twoje prośby. Jeśli błąd, sidło lub jakieś zło niszczy twoją sieć, odbuduj ją tyle razy, ile potrzeba, zawsze z tym samym spokojem” – podkreśla ks. Dolindo – „Nadejdzie dzień, w którym schwytasz duszę, (…) sprawisz, że ta dusza się odrodzi”.

„Bądź zawsze spokojny, spoczywaj w Bogu, żyj w Bogu, nie szukaj tak bardzo ludzi i ich ludzkich dróg” – wskazuje ks. Dolindo – „Cierpliwość to idealny sposób, a dzięki cierpliwości wygrasz”.

Święty Ojciec Pio, a właściwie Francesco Forgione, urodził się 25 maja 1887 roku w katolickiej rodzinie we Włoszech. Jako 15-latek wstąpił do zakonu kapucynów i został zakonnikiem. Św. Ojciec Pio jest przede wszystkim znany ze swoich stygmatów, których doświadczał przez 50 lat swojego życia. Włoskiemu kapucynowi przypisuje się wiele cudów m. in. liczne uzdrowienia, lewitacje, a nawet bilokacje (możliwość jednoczesnego przebywania w dwóch różnych miejscach).

W wywiadzie dla „Catholic News Agency” ojciec John Paul Zeller powiedział, że: „Św. Ojciec Pio jest potężnym pośrednikiem (…) Jeden z księży wspomniał mi kiedyś, że jest on prawdopodobnie najbardziej aktywnie działającym świętym w Kościele”.

Franciszkanin, ojciec John Paul Zeller jest właścicielem relikwii św. Ojca Pio pierwszej kategorii. Podczas gorliwej modlitwy z relikwią w ręku duchowny niejednokrotnie doświadczył kilku uzdrowień.

Początkowo ojciec Zeller nie czcił św. Ojca Pio, jednak wszystko zmieniło się za sprawą kanonizacji w 2002 roku. Kiedy Ojciec Pio został wyniesiony do grona świętych przez papieża Jana Pawła II, o. Zeller zdecydował się na podróż do San Giovanni Rotondo, włoskiej miejscowości, w której przez dłuższy czas święty służył jako kapłan. Dopiero po zaznajomieniu się z życiorysem św. Ojca Pio, o. Zeller postanowił zapytać przełożonego o wydanie relikwii. Przełożony zgodził się i dał franciszkaninowi nie jeden, a dwa kawałki bandażu nasączone krwią stygmatyka. Jeden kawałek bandażu kapłan przekazał swojemu zgromadzeniu, natomiast drugi za pozwoleniem zatrzymał dla siebie.

Do o. Zellera przybywają ludzie, którzy kilka miesięcy wcześniej modlili się razem z kapłanem mówiąc, że „zostali uzdrowieni”. Przykładowo w czasie pełnienia służby przy ołtarzu w jednym z sanktuariów w rocznicę objawień fatimskich duchowni modlili się przed relikwiami. Do kapłanów podeszła kobieta cierpiąca na rwę kulszową (choroba ograniczająca poruszanie się), o. Zeller pomodlił się nad nią. Kiedy kobieta odeszła do swego męża powiedziała: „Jestem uzdrowiona”. Rwa kulszowa jest bardzo poważną chorobą, która nie przechodzi natychmiastowo.

W innym przypadku podczas rozmowy z przyjaciółmi, o. Zeller dowiedział się o nieustępliwym zapaleniu ucha ich 12-letniej córki. Z relikwią w ręku kapłan pomodlił się nad uchem dziewczynki. Dziewczynka „zemdlała i upadła na ziemię”. Jak wspomina o. Zeller: „powinienem był ją złapać, ale nie miałem pojęcia co się dzieje. To było coś cudownego”. Obecna przy całym zdarzeniu matka dziewczynki twierdzi, że był to „odpoczynek w Duchu Świętym”. Za sprawą modlitwy dziewczynka została wyleczona z zapalenia ucha.

Następne zdarzenie opowiada o kobiecie, która przez 40 lat zmagała się z chorobą serca! Kobieta została uzdrowiona ze schorzenia zaraz po modlitwie nad relikwią św. Ojca Pio.

We wszystkich niesamowitych przypadkach uzdrowień o. Zeller stanowczo podkreśla: „To nie moja zasługa, ale zasługa św. Ojca Pio”. Zdaniem kapłana jego nagłe zainteresowanie świętym jest wyróżnieniem. „Święci wybierają nas, a nie na odwrót” – powiedział franciszkanin.

„Święty Ojciec Pio był radosnym, a nie jak myśli większość, surowym zakonnikiem. Jego powaga polegała na umiejętności wyczucia chociażby najmniejszego grzechu” – wyjaśnia o. Zeller. Najważniejsza dla św. Ojca Pio była bowiem troska o zbawienie ludzkich dusz.

Tysiące wiernych 23 września (wspomnienie świętego) będzie uczestniczyć w całotygodniowych licznych wydarzeniach w Rzymie. Pielgrzymi odwiedzą m. in. parafię San Salvatore w Lauro (miejscowość we Włoszech), gdzie będą mogli się pomodlić przed relikwiami włoskiego kapucyna (szata, rękawice, krew ze stygmatów).

Msza Święta to ofiara Chrystusa, który poświęcił sam siebie raz i na zawsze na krzyżu. To centrum naszego chrześcijańskiego życia i podziękowanie, które składamy Bogu za Jego wielką miłość do nas. To nie jest kolejna zwykła ofiara. Nie jest to jej powtórka. To ciągle ta sama ofiara Jezusa. To odtworzenie Kalwarii, wspomnienie zasług Chrystusa.

Msza Święta dzieli się na dwie części: Liturgię Słowa (po akcie pokuty) i Liturgię Eucharystyczną, która jest ofiarą dla Ojca, zarówno od Jezusa, jak i od nas, ponieważ również my jesteśmy dziećmi Boga.

Żeby wykorzystać duchowe owoce, które Bóg daje nam poprzez eucharystyczne świętowanie, powinniśmy znać, rozumieć gesty oraz symbole i uczestniczyć w nich z szacunkiem.

1) Obrzędy Wstępne:

Pieśń na wejście

Przygotowujemy się do rozpoczęcia Mszy z procesją wejściową. Jest to pieśń, która jednoczy nas wszystkich, ponieważ ludzie przychodzący na Mszę pochodzą z różnych miejsc, kultur, są
w różnym wieku, a śpiewają jednym głosem, są jednym ciałem, którym jesteśmy w Chrystusie. Jednoczymy się, by celebrować jeden z większych darów, które zostawił nam Jezus: Eucharystię.

Znak krzyża

Msza Święta rozpoczyna się znakiem krzyża i kończy się w ten sam sposób, kiedy otrzymujemy końcowe błogosławieństwo. Robienie znaku krzyża przypomina nam, że należymy do Chrystusa. Jest wielka moc w tej krótkiej modlitwie. Zaczynamy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego nie tylko po to, by wspomnieć imię Boga, ale po to, by umieścić nas w Jego świętej obecności.

Akt pokuty

W obecności Boga, Kościół zaprasza nas do pokornego przyznania, że jesteśmy grzesznikami.

Święty Paweł mówi: „Nie rozumiem bowiem tego, co czynię, bo nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę – to właśnie czynię” (Rz 7,15). Wszyscy możemy powtarzać słowa Pawła w naszym życiu. Dlatego na początku Eucharystii przyznajemy pokornie, że wszyscy jesteśmy braćmi, że jesteśmy grzesznikami. By prosić Boga o pokutę, używamy słów niewidomego mężczyzny, który usłyszał, jak Jezus przechodził obok, i wiedział, że sam nigdy się nie wyleczy, potrzebował pomocy Boga i zaczął krzyczeć pośrodku tłumu: „Panie, zmiłuj się nade mną”.

Stąd, z wiarą w Boską litość również się modlimy: „Panie, zmiłuj się nad nami”.

Chwała na wysokości Bogu

W niedziele i święta śpiewamy tę pieśń chwały, która prawdziwie oddaje cześć Bogu: Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. Chwalimy Cię, błogosławimy Cię, wielbimy Cię, wysławiamy Cię. Dzięki Ci składamy, bo wielka jest chwała Twoja. Panie Boże, Królu nieba, Boże Ojcze wszechmogący. Panie, Synu Jednorodzony, Jezu Chryste. Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. Który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami. Który gładzisz grzechy świata, przyjm błaganie nasze. Który siedzisz po prawicy Ojca, zmiłuj się nad nami. Albowiem tylko Tyś jest święty. Tylko Tyś jest Panem. Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. Z Duchem Świętym w chwale Boga Ojca. Amen.

Kolekta

Modlitwa otwierająca to moment, w którym ksiądz zaprasza wspólnotę wiernych do modlitwy. Na początku modlitwy ksiądz mówi: „Módlmy się” i rozkłada swoje ręce na znak wezwania. Jest to czas zjednoczenia się w ciszy i prośby do Boga o pomoc. Na koniec modlitwy wszyscy dołączamy do prośby kapłana, mówiąc: Amen! Tak jak Pan mówi nam w Piśmie: „Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”
(Mt 18,19-20).

Modlitwa otwierająca jednoczy nas z Kościołem Powszechnym, przypominając nam, że w każdym zakątku świata, gdzie odbywa się Msza, nasi bracia i nasze siostry w Chrystusie będą robić dokładnie to samo.

2) Liturgia Słowa

Pan Jezus, przed nakarmieniem nas swoim Ciałem i swoją Krwią przy ołtarzu, najpierw nakarmi nas Słowem. Poprzez czytania słyszymy skierowane do nas słowa Boga.

Czytania

Pierwsze czytanie pochodzi z jednej z ksiąg Starego Testamentu. Jest ważne, by skupić się na nim, ponieważ poprzez te słowa Bóg przygotowuje swoich wiernych na przyjście Chrystusa. Tak samo jak przygotowuje nas na wysłuchanie Jezusa. Pierwsze czytanie jest zawsze bezpośrednio połączone
z Ewangelią.

Po pierwszym czytaniu śpiewamy Psalm. Psalmy zawsze były bardzo ważne w historii Kościoła. Kiedy modlimy się Psalmami, modlimy się słowami Boga. Są to słowa, które On wkłada nam w usta, byśmy wiedzieli, jak wyrażać się w modlitwie. Wraz z Psalmami uczymy się modlić, uczymy się rozmawiać z Bogiem.

Drugie czytanie pochodzi z Nowego Testamentu: Listy św. Pawła, Listy Apostolskie, List do Hebrajczyków albo Apokalipsa. Słuchamy kazań ludzi, których Jezus poinstruował do nauczania nas, kiedy sam odszedł. Ci ludzie byli przepełnieni Duchem Świętym i zobowiązali się do głoszenia Dobrej Nowiny. Wiele przenikliwości i mądrości zyskamy z tych ksiąg biblijnych.

Ewangelia

W pierwszym czytaniu Bóg przemawia poprzez swoich proroków, w drugim poprzez swoich Apostołów, a w Ewangelii przemawia poprzez swojego Syna Jezusa Chrystusa. To najważniejszy moment Liturgii Słowa. Słuchamy wyraźnie przemówień Jezusa, Jego nauk, słów, które mogą uleczyć. Słowo Ewangelia oznacza „dobra nowina” i ta dobra nowina nie jest tylko wiadomością, to sam Jezus! Najlepsza nowina, jaka kiedykolwiek istniała!

To bardzo ważny moment, dlatego stoimy i śpiewamy z radością „Alleluja”. Ewangelia jest czytana przez księdza. By zacząć, robimy znak krzyża na naszym czole, ustach i klatce piersiowej; to symbol, który oznacza, że otrzymujemy słowo Boże w naszym umyśle, wyznajemy je naszymi ustami i zachowujemy w naszym w sercu.

I w końcu… kazanie

Nie wystarczy tylko usłyszeć słowo Boże, by zrozumieć, o czym Bóg do nas mówi. Sowo „kazanie” pochodzi z greki (homilia) i oznacza „dialog”, „rozmowę”. Jest to moment, podczas którego kapłan wyjaśnia czytania Pisma Świętego i jesteśmy w stanie zagłębić się w nie.

Liturgia Eucharystyczna jest najważniejszym momentem Mszy. Są trzy części Liturgii Eucharystycznej: Ofiarowanie, Modlitwa Eucharystyczna (która jest istotą całej uroczystości)
i Komunia.

3) Liturgia Eucharystyczna

Przygotowanie darów

To moment, w którym chleb i wino zostają przyniesione na ołtarz. To dwa bardzo proste składniki, które ksiądz ofiaruje Bogu. Prostota tych składników przypomina nam dziecko, które przyniosło Jezusowi swoje dary, pięć bochenków chleba i dwie ryby. To było wszystko, co miało, ale ta mała ilość w dłoniach Jezusa zmieniła się w wiele i wystarczyła, by nakarmić ogromny tłum.

Razem z chlebem i winem oddajemy Bogu siebie. Ofiarujemy Mu nasze starania, poświęcenia, radości i cierpienia. Ofiarujemy Mu naszą słabość, by mógł robić z nami wielkie rzeczy. Kiedy Bóg zmienia chleb i wino w Ciało i Krew, również zmienia nas, sprawia, że jesteśmy lepsi, bardziej jak On.

Modlitwa nad darami

Po przygotowaniu darów kapłan kłania się przed ołtarzem i odmawia cichą modlitwę. Są różne momenty, kiedy ksiądz odmawia taką modlitwę podczas Mszy. W tym momencie mówi: „Przyjmij nas, Panie, stojących przed Tobą w duchu pokory i z sercem skruszonym; niech nasza Ofiara tak się dzisiaj dokona przed Tobą, Panie Boże, aby się Tobie podobała”.

Jest to ważna chwila, ponieważ pokazuje, że kiedy ksiądz celebruje Mszę, modli się, nie tylko powtarzając mechaniczne gesty, ale również rozmawiając z Bogiem.

Prefacja

To słowo pochodzi od dwóch słów łacińskich „pre” i „factum”, które dosłownie znaczą
„przed czynem”. Skąd taka nazwa? Ponieważ ma miejsce zaraz przed najważniejszą chwilą całej Mszy: Modlitwą Eucharystyczną i wszystkimi modlitwami, które towarzyszą Przeistoczeniu.

Prefacja to dialog z kapłanem: „W górę serca”, „Wznosimy je do Pana”. W prefacji dziękujemy Bogu, uznajemy Jego miłość i wychwalamy Go. Wszystko to prawdziwie wznosi nasze serca. Liturgia prowadzi nas do najważniejszego momentu: kiedy Chrystus staje się obecny ze swoim Ciałem i Krwią.

Święty, święty, święty

Prefacja kończy się pieśnią pochwalną Boga. Słowa te pochodzą z Pisma Świętego. Pierwsza część to pieśń aniołów, którą usłyszał prorok Izajasz. Powtarzając „Święty” trzy razy, przypominamy sobie o Trzech Osobach Boskich w Trójcy Świętej. Druga część to słowa tłumu, kiedy Jezus wkracza do Jerozolimy, jadąc na ośle w Niedzielę Palmową: „Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. Hosanna na wysokości”.

Oni z radością powitali Jezusa, długo wyczekiwanego króla wkraczającego do ich miasta.

Podczas Mszy Świętej również witamy Chrystusa, który ma zamiar się nam ukazać. Z tego powodu możemy powiedzieć, że Święty, święty, święty to pieśń ludzi i aniołów, która jednoczy nas
w chwale Boga.

Wezwanie

To moment, kiedy przywoływany jest Duch Święty do uświęcenia ofiary chleba i wina, które zostały przygotowane. W tej chwili ksiądz wyciąga ręce nad darami. Tak jak Duch Święty objawił się Maryi Dziewicy, by mogła począć, tak teraz przywołujemy Ducha Świętego, by objawił się w tych darach i sprawił, by Chrystus stanął między nami.

Konsekracja

To najważniejszy moment Mszy. Podążając za poleceniem, które Jezus wydał Apostołom: „To czyńcie na moją pamiątkę”, ksiądz, w osobie Chrystusa, wypowiada słowa, które Jezus powiedział podczas Ostatniej Wieczerzy.

Te słowa mają moc zmiany rzeczywistości. Kiedy Jezus powiedział do sparaliżowanego człowieka: „Wstań, weź swoje łoże i chodź!”, ów człowiek, który nigdy nie chodził, wstał i zaczął chodzić. Lub kiedy powiedział do swojego przyjaciela Łazarza cztery dni po złożeniu go w grobowcu: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” i Łazarz powrócił do życia i wyszedł z grobowca. Tak jak Bóg, Jezus mówiąc, tworzy rzeczywistość.

Podczas Mszy, kiedy Bóg przemawia przez kapłana: „Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy, to jest bowiem Ciało moje…”, „Bierzcie i pijcie z niego wszyscy, to jest bowiem kielich Krwi mojej…”. Jego słowo, które jest skuteczne, zmienia rzeczywistość – dary chleba i wina przestają nimi być, a prawdziwie stają się Ciałem i Krwią Chrystusa; prawdziwie to Jego Ciało, Krew, Dusza
i Boskość.

Ojcze nasz

Przed przyjęciem komunii Kościół zaprasza nas do odmówienia modlitwy, której nauczył nas Chrystus. Kiedy modlimy się do naszego Ojca, On rozpoznaje w nas głos swojego Syna Jednorodzonego.

Dzieje się tak, ponieważ kiedy modlimy się Ojcze nasz, nie modlimy się własnymi słowami, ale raczej słowami Boga, tymi samymi słowami, których nauczył nas Jezus. Modlitwa nie brzmi „Ojcze mój”, a „Ojcze NASZ”. To zaproszenie do miłowania się, braterstwa, pojednania. Papież Franciszek powiedział to bardzo wyraźnie: „Dlatego tak ważna jest zdolność do przebaczania, zapomnienia zniewag, ów zdrowy nawyk, by czynić tak jak Ojciec nasz niebieski”. Jest to modlitwa, która przygotowuje nasze serca, ponieważ zaprasza nas do komunii.

Komunia

Ile razy mówiliśmy: „umieram z głodu!”. Nasz organizm odczuwa czasem głód. Ale posiadamy jeszcze głębszy głód: głód Boga. Chrystus czyni siebie pokarmem, bo nie chce pozostawić nas głodnymi. Przychodzi, abyśmy mogli żyć obficie. Jest to moment komunii. Po otrzymaniu Ciała Chrystusa wchodzimy w intymną i głęboką komunię z Nim. Kiedy ktoś coś zjada, to, co zostaje zjedzone, staje się częścią ciała, staje się jednym z osobą i nie można tego oddzielić.

Kiedy przyjmiemy Ciało Chrystusa, dzieje się jednak coś jeszcze: nie tylko On staje się częścią nas, ale przede wszystkim my stajemy się tym, co jemy, stajemy się podobni do Chrystusa, stajemy się bardziej Jezusem. To prawdziwe pożywienie, pokarm wiecznego życia, ten, kto go przyjmuje, będzie żył wiecznie.

Błogosławieństwo i Odesłanie

Msza Święta kończy się tak, jak się zaczyna – znakiem krzyża. Możemy iść w pokoju, ponieważ widzieliśmy Boga, spotkaliśmy się z Nim i jesteśmy odnowieni, aby kontynuować misję, którą Bóg nam dał. Po zakończeniu Mszy Świętej kapłan daje nam Ostateczne Błogosławieństwo. W ten sposób kończy się Msza i jesteśmy gotowi, aby kontynuować nasze chrześcijańskie życie.

„Bóg postanowił pozostawić światu dwa środki zaradcze przeciwko złu: Różaniec i nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi” – twierdziła s. Łucja, wizjonerka z Fatimy. Prawdziwym mistrzem modlitwy różańcowej był sługa Boży ks. Dolindo Ruotolo, autor aktu zawierzenia: „Jezu, Ty się tym zajmij”.

Kardynał Henri de Lubac SJ w książce Medytacje o Kościele tak pisze o związkach Maryi z Kościołem. „W Wielkopiątkowy wieczór, gdy wszyscy inni w najlepszym wypadku upadli na duchu, tylko jedna Maryja, dzięki swej niezachwianej wierze, tworzyła Kościół Jezusa. Podczas długiego czuwania w Wielką Sobotę, gdy Chrystus spoczywał w grobie, całe życie mistycznego Ciała schroniło się i ukryło w niej jako jego sercu.

Jeśli Kościół jest dziewiczą oblubienicą o niezachwianej wierności, to i Maryja, będąc najwierniejszą duszą Kościoła, jest taką oblubienicą w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Jeśli Kościół do tego stopnia zjednoczony jest z Duchem Świętym, że podobnie jak on oznaczany bywa symbolem gołębicy, to i Maryja dzieli z Nim ten przywilej. Maryja jest tak samo sakramentem Jezusa Chrystusa, a jej serce stanowi żywą ewangelię. Tak Kościół i Maryja jest wierną dziewicą i Niepokalaną„. 

Odnaleźć sens życia z Maryją

W czasie tych 31 lat wskazywał,jak na co dzień żyć Ewangelią

Przez długie lata katechizował dzieci i młodzież, przygotowując ich do świadomego i odpowiedzialnego przyjęcia sakramentów. Zgromadził wokół ołtarza liczną grupę ministrantów i lektorów,wspierał schole oprawiające śpiewem liturgię, otaczał opieką licznych diakonów odbywających w parafii praktyki oraz wikariuszy-ks.Rafała i ks.Marcina, podtrzymywał piękną tradycję odmawiania żywego różańca. Zapoczątkował w Woli nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz Koronkę do Bożego Miłosierdzia.

Wspierał inicjatywę wikariusza ks. Rafała Wierzbiaka, który zainicjował nabożeństwo Drogi Krzyżowej na jednym ze wzgórz otaczających Wolę. Wielkim dziełem Księdza Kani przynoszącym po dziś dzień owoce, było założenie tzw.Oazy, czyli grupy Światło Życie. To ci młodzi ludzie ożywiali życie parafii, a sami mieli możliwość spotkań, wspólnej zabawy, duchowego rozwoju i rozmów z, jak podkreślają, zawsze otwartym nawet na trudne tematy i umiejącym słuchać Proboszczem. To z szeregów oazy wywodzą się powołani do kapłaństwa Mariusz Dziuba i Włodzimierz Szczyrbak oraz Siostra Iwona Paluch ze Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Kiedy przybył do Woli Radziszowskiej, zastał tu wielką potrzebę budowy nowego kościoła. Stary, pamiętający czasy średniowiecza, nie mieścił wszystkich wiernych. Od razu więc przystąpił do działania. Gdy tylko udało się pokonać uciążliwą wówczas biurokrację uzyskano pozwolenie na budowę.

Od czasu jej rozpoczęcia w czerwcu 1983 roku do czasu przykrycia kościoła, minęło zaledwie kilka miesięcy

Mieszkańcy Woli każdego dnia przybywali, by budować kościół. Składali ofiary i ofiarnie pracowali. Budowa szła tak szybko, że projektant nie nadążał ze szczegółowymi planami. Zapał był ogromny. Poświęcenie kościoła nastąpiło w roku 1984, jednak to nie zatrzymało procesu ulepszania i upiększania świątyni i jej otoczenia. Pojawiały się organy, które cieszą uszy wspaniałą harmonią dźwięków . Kamienną kaplicę przebudowano i poświęcono Miłosierdziu Bożemu. Świątynia zyskała nowe barwy, gdy jej ogromne okna zostały wypełnione witrażami przedstawiającymi sceny z życia swojej patronki Maryi – Matki Kościoła.

Troszcząc się o nowy kościół, Ksiądz Kania nigdy nie zapomniał o bezcennym skarbie będącym symbolem wiary kolejnych pokoleń mieszkańców Doliny Cedronu – zabytkowym kościółku.Za jego proboszczowania wewnątrz odnowiono freski, ołtarze, organy, wyremontowano dach i wieżyczkę. Budowla jest chroniona nowoczesnym systemem przeciwpożarowym.Ksiądz Kania wspierał również wszelkie inicjatywy mieszkańców Woli. W 1993 roku założył Parafialny Klub Sportowy Cedronka, był inicjatorem i współtwórcą parafialnego pisma „W Dolinie Cedronu”, przyczynił się do powstania bogatej w eksponaty Izby Regionalnej. Przez te 7 lat przebywając na emeryturze w naszej Parafii ciągle dawał świadectwo Boga.

Takiego ojca, który daje, który uczy nas miłości, który nas posyła, zapamiętamy.Chcemy Ci powiedzieć, że nie zawiedziemy Ciebie, że będziemy kontynuować to, co rozpocząłeś, wbrew wszystkiemu i przy trudach.

Wierzymy w to, że mamy orędownika u Pana, że jego świadectwo, jego postawa i dojrzała wiara będą dla nas przykładem i będą dla nas inspiracją.

Chrzest jest początkiem nowego życia

W religii katolickiej ochrzczony zostaje obmyty z grzechu pierworodnego, przez co może odrodzić się duchowo i stać się częścią wspólnoty. Na znak zapoczątkowania nowego życia w wierze, chrześniak otrzymuje imię. Nie jest ono przypadkowe. Powinno zostać dobrane w taki sposób, by młody katechumen mógł liczyć na opiekę świętego patrona.

Chrzest święty wprowadza nas do społeczności Kościoła. Od tego momentu, jesteśmy zobowiązani do życia zgodnie z wyznacznikami wiary. W tej kwestii pomagają nam nie tylko rodzice, ale i specjalnie wybrani dla nas rodzice chrzestni.

Przed latami, chrzest odbywał się w chrzcielnicy, poprzez potrójne zanurzenie w wodzie, co stanowiło nawiązanie do trzech Osób Trójcy Świętej oraz jako wspomnienie trzech dni, przez które Chrystus pozostawał w grobie. Dzisiaj sakrament chrztu wygląda nieco inaczej, ale jego znaczenie dla małego chrześcijanina pozostaje niezmienione.

Jak przygotować się do Chrztu świętego naszej pociechy?

Chrzest dziecka jest bardzo podniosłym i ważnym momentem, zarówno w jego, jak i w naszym życiu. Wiąże się także z dużą odpowiedzialnością. Warto więc uświadomić sobie nasze obowiązki wobec nowego członka Kościoła jeszcze przed ceremonią.

Rodzice ochrzczonego maluszka, są zobowiązani do wychowania go w wierze. Co to oznacza? Nie tylko wspólną naukę katechizmu, ale i budowanie jego więzi z Panem Jezusem. Uświadomienie naszemu dziecku, jak wspaniałe jest życie w przyjaźni z Bogiem -, to najtrudniejsze zadanie rodzicielstwa. Tutaj z pomocą przychodzą nam rodzice chrzestni. Właśnie z tego powodu, ich odpowiedni wybór jest tak ważny.

Rodzice chrzestni, powinni być głęboko wierzący, aby mogli służyć pomocą nowo ochrzczonemu w każdym momencie. Odpowiednie wskazówki, co do wyboru chrzestnych, znajdują się zarówno w Katechizmie, jak i w Kodeksie Prawa Kanonicznego. W razie wątpliwości możemy poprosić o poradę naszego kapłana prowadzącego. Pamiętajmy jednak, że rola rodziców chrzestnych, mimo, że istotna, nigdy nie może polegać na wyręczaniu rodziców naturalnych.

Jak dopełnić wszystkie kwestie formalne? Przyjmuje się, że zgłoszenie dziecka do chrztu należy zadeklarować nie później niż na dwa tygodnie przed planowanym terminem. Na spotkanie z duszpasterzem powinni wybrać się oboje rodzice. Dokumenty niezbędne podczas rozmowy z księdzem to akt urodzenia dziecka, świadectwo ślubu kościelnego rodziców (jeśli odbył się w innej parafii) oraz zaświadczenia z parafii rodziców chrzestnych, o tym, iż są praktykującymi katolikami.

Znaczenie białej szatki i gromnicy

Biała szatka i gromnica są symbolami Chrztu Świętego. Co oznaczają?

Biała szatka to znak czystości i niewinności. Dziecko, które zostaje przyobleczone w białą szatkę, staje się Dzieckiem Bożym. Nakładana jest podczas namaszczenia olejem z Krzyżma Świętego. Nałożenia szatki dokonuje matka chrzestna. W ten sposób zobowiązuje się do czuwania nad tym, by jej chrześniak zachował się czystością duszy i żył w zgodzie z Ewangelią.

Gromnica, a raczej jej płomień, jest symbolem światła i nowego życia w wierze. Gromnicę przygotowuje ojciec chrzestny i w odpowiednim momencie zapala ją od Paschału. Paschał znajduje się na ołtarzu i oznacza obecność Pana Jezusa w świątyni.

Przebieg ceremonii Chrztu Świętego

Sakrament Chrztu Świętego jest zwykle częścią Mszy świętej. Na początku, ksiądz prowadzący liturgię podchodzi do rodziców i chrzestnych, by zadać im kilka pytań („Jakie imię wybraliście dla swojego dziecka?”, „O co prosicie Kościół Święty?”, „Czy jesteście świadomi obowiązków…”). Po takim wstępie następuje rozpoczęcie Mszy Świętej.

Dalsza część ceremonii Chrztu następuje po kazaniu. Rodzice wraz z chrzestnymi podchodzą do ołtarza lub do chrzcielnicy. Ksiądz święci wodę i odmawia modlitwę dziękczynną. To moment, w którym matka chrzestna powinna przygotować białą szatkę, ojciec chrzestny natomiast gromnicę. Po zadaniu rodzicom i chrzestnym szeregu pytań, kapłan przystępuje do polania główki dziecka wodą święconą, jednocześnie wypowiadając takie słowa: „[Imię dziecka], ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Ksiądz namaszcza czółko dziecka Krzyżmem Świętym. W tym momencie matka chrzestna kładzie mu białą szatkę. Kiedy kapłan wypowiada słowa „Przyjmijcie światło Chrystusa”, ojciec chrzestny odpala gromnicę od Paschału.

Po zakończeniu obrzędu Chrztu rodzice wraz z chrzestnymi wracają z dzieckiem na miejsce. Dalsza część liturgii przebiega bez zmian. Rodzice i chrzestni zobowiązani są do aktywnego uczestnictwa we Mszy Świętej oraz do przyjęcia sakramentu Komunii Świętej.

Wraz z końcem nabożeństwa, rodzice i chrzestni udają się do zakrystii, gdzie składają podpisy pod zaświadczeniem o udziale w sakramencie Chrztu Świętego.

Przygotowując się do ceremonii Chrztu Świętego naszego dziecka, nie zapominajmy o tym, co jest najważniejsze – oto Kościół Święty powiększa się o kolejnego wiernego. Już teraz pomyślmy o tym, jak możemy przyczynić się do tego, by życie naszej pociechy było świadectwem wiary i miłości, zarówno do Boga, jak i do bliźnich.

Światowy Dzień Chorego, który przypada we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes, sugeruje, by omawianie poszczególnych sakramentów rozpocząć od najmniej chyba oczekiwanego – namaszczenia chorych. Nikt za tym sakramentem nie tęskni i pewnie wolelibyśmy nie mieć okazji go przyjmować, podobnie jak nie tęsknimy za szpitalem i też wolelibyśmy go nigdy nie odwiedzać. Ale i szpital, i namaszczenie chorych są potrzebne, bo… ludzie chorują. I dlatego dobrze, że jest sakrament namaszczenia, że są szpitale, lekarze i leki.

Każde cierpienie dotyka głęboko i boleśnie naszej ludzkiej egzystencji i niekiedy wywraca całe nasze życie do góry nogami. W takiej sytuacji opadają z nas wszystkie maski i pozory, a żadna logika myślenia i uproszczone schematy czy pobożne hasła nie przynoszą pociechy. Człowiek staje w obliczu okrutnej prawdy o zagrożeniu swego życia i zaczyna gorączkowo szukać realnej pomocy i ratunku. Wtedy fałsz pustych słów i wyświechtanych sloganów nabiera szczególnie bolesnej ostrości; wyczuwamy w nich każdą nutę nieszczerości i bezwzględnie je odrzucamy. Pozostaje tylko bezpośrednie doświadczenie cierpienia, bezsilności, lęku i zagrażającej śmierci.

I właśnie na taki stan Kościół ma dla nas sakrament namaszczenia

Wbrew potocznej opinii nie ma on wcale na celu uświęcania choroby czy cierpienia; to tak, jakby spowiedź miała uświęcać grzech. Ale zarówno spowiedź, jak i namaszczenie chorych mają przezwyciężać trudny stan, w którym znalazł się człowiek, i zwycięsko z niego wyprowadzać: z grzechu ku świętości, z choroby ku życiu. I znów bylibyśmy w błędzie, sądząc, że oznacza to gwarancję powrotu do stanu sprzed choroby. Niestety, w miarę upływu lat zdrowie, siły i sprawność fizyczna raczej zanikają niż rosną, ale mimo to człowiek może wzrastać i dojrzewać wewnętrznie, i właśnie temu służy sakrament namaszczenia.

W namaszczeniu chorych Chrystus przychodzi, by spotkać się z nami w chwili cierpienia i słabości. Cierpienie przyjęte i przeżywane w duchu wiary, w łączności z Chrystusem, jako udział w Jego zbawczej męce, nie prowadzi do śmierci, lecz do pełniejszego życia, a ostatecznie do zmartwychwstania. On, który sam cierpiał i umierał, wie, co to trwoga i osamotnienie w obliczu śmierci. Dlatego w chwilach agonii może nam towarzyszyć z pełnym zrozumieniem i może przeprowadzić nas łagodnie przez granicę między życiem doczesnym a wiecznym, tam, gdzie w jednym momencie ból ustąpi miejsca szczęściu, lęk pokojowi, a ciemność jasności. Namaszczenie chorych jest obietnicą, że tak właśnie będzie, obietnicą, która przychodzi w najodpowiedniejszym momencie, gdy ogarnia nas rozpacz i zwątpienie. Potwierdzeniem tej obietnicy, jeszcze tu i teraz, jest tzw. Wiatyk, czyli Komunia święta, którą konający może przyjąć przed śmiercią jako ostatni pokarm na drogę do życia wiecznego.

Ale namaszczenie nie jest sakramentem zarezerwowanym dla umierających

Kościół udziela go także, aby umocnić do dalszego życia jeszcze tu, na ziemi. Choroba, niepełnosprawność, kalectwo, starość, konieczność operacji czy poważnej terapii to okazje, by zaprosić Boga i przyjąć Jego łaskę w obliczu własnej bezsilności. Odkrycie obecności i bliskości Chrystusa w cierpieniu pomaga zrozumieć i zaakceptować jego sens, przyjąć wobec niego postawę, która ułatwi przeżycie tych trudnych chwil w pokoju ducha i w ufności do Boga. A to sprzyja też skuteczności terapii medycznych i zwiększa szanse ich powodzenia. Człowiek, który jest blisko źródła życia, łatwiej może z niego zaczerpnąć.

Nie traktujmy jednak sakramentu namaszczenia jako uzdrawiającej maści o cudownym działaniu. Cudownie działają tylko leki w filmach reklamowych i to z tamtych złudnych obietnic wywodzą się nasze oczekiwania, wręcz roszczenia, by realne leczenie skutkowało w sposób błyskawiczny i niezawodny. Wydaje się nam, że wizyta księdza powinna poskutkować natychmiastową poprawą stanu zdrowia, jeśli nie całkowitym uzdrowieniem chorego.

Sakramentu namaszczenia nie wolno utożsamiać ze środkiem magicznym czy terapeutycznym, na zasadzie samoistnej i automatycznej skuteczności. Tylko Chrystus może uzdrowić, a najczęściej czyni to za pośrednictwem posługi lekarskiej, której powinna towarzyszyć nasza ufna wiara i modlitwa. Sakrament jest znakiem, że Chrystus jest z chorym, że stoi po jego stronie i chce jego dobra, że zbawia człowieka i uzdrawia go duchowo, co jednak nie zawsze jest równoznaczne z uzdrowieniem fizycznym.

Warto wreszcie wiedzieć, że sakrament ten może być sprawowany i przeżywany wspólnotowo:

wraz z chorym może go przeżywać rodzina, inni chorzy czy nawet pielęgniarki i lekarze na szpitalnej sali. Lęk towarzyszący chorobie i konaniu dotyka bowiem nie tylko samego chorego, ale ogarnia także jego najbliższych i działa w nich nieraz z większą mocą niż w chorym. W tym duchowym sensie każda poważna choroba, zwłaszcza stanowiąca zagrożenie dla życia, jest zaraźliwa i wywołuje w rodzinie epidemię lęku i niepewności. Wszyscy potrzebujemy wtedy nadziei, którą daje Chrystus.